<\/p>\n
Ania Gruwer ma 25 lat. Jest poetk\u0105, eseistk\u0105 i krytyczk\u0105. Urodzi\u0142a si\u0119 w Doniecku, ale kiedy w 2014 roku wybuch\u0142a wojna, jej rodzice przenie\u015bli si\u0119 do Charkowa i postanowili odbudowa\u0107 swoje \u017cycie w tym mie\u015bcie.<\/span><\/p>\n Pierwszego dnia wiosny, 1 marca 2022, zacz\u0119\u0142o si\u0119 bombardowanie Charkowa.<\/span><\/p>\n \u201cDzi\u015b, oko\u0142o \u00f3smej nad ranem, obudzi\u0142a mnie wyj\u0105tkowo g\u0142o\u015bna eksplozja. M\u00f3j dom jest blisko Opery, na ulicy Rymarskiej.To jest akurat w centrum miasta. Szyby z okien wylecia\u0142y prawie na wszystkich pi\u0119trach. Ziemia wok\u00f3\u0142 domu jest usypana kawa\u0142kami szk\u0142a. To jest piek\u0142o. Piek\u0142o! Tym razem, z jakiego\u015b powodu nie by\u0142o s\u0142ycha\u0107 wycia syren.\u201d – m\u00f3wi Anna.<\/span><\/p><\/blockquote>\n Anna nie wyjecha\u0142a z Charkowa, bo to jest jej dom. M\u00f3wi, \u017ce czuje ducha tego miasta, sta\u0142a si\u0119 jego cz\u0119\u015bci\u0105. Mieszka\u0142 tu jej dziadek. Mieszka tu jej stary pies. Nie mog\u0105 si\u0119 rozsta\u0107.<\/span><\/p>\n \u201eWojna zmienia percepcj\u0119 czasu. Nie wiem, co wydarzy\u0142o si\u0119 wczoraj, a co by\u0142o przedwczoraj. Wiem tylko to, \u017ce ca\u0142y czas bombarduj\u0105. A dzi\u015b wybuchy dotar\u0142y ju\u017c do samego centrum.\u201d <\/span>\u2014 <\/span>relacjonuje Anna.<\/span><\/p>\n M\u00f3wi, \u017ce nie czuje gniewu. Pr\u00f3buje natomiast przetopi\u0107 wszystkie swoje uczucia na wiar\u0119, w mi\u0142o\u015b\u0107 do swoich bliskich, we wdzi\u0119czno\u015b\u0107 do swych obro\u0144c\u00f3w.<\/span><\/p>\n Anna jest przekonana, \u017ce decyzja ludzi do pozostania w miastach podczas dzia\u0142a\u0144 wojennych jest bardzo istotna:<\/span><\/p>\n \u00a0\u201eDzisiaj rozmawia\u0142am z dziewczyn\u0105 mieszkaj\u0105c\u0105 w innej dzielnicy Charkowa. Ona widzia\u0142a, jak obok niej wybucha samoch\u00f3d. Jest zdesperowana, czuje rozpacz przez to, \u017ce w \u017caden spos\u00f3b nie mog\u0142a pom\u00f3c. Ca\u0142y czas ma poczucie, \u017ce robi za ma\u0142o. Stara\u0142am si\u0119 j\u0105 przekona\u0107, \u017ce nasza obecno\u015b\u0107 jest wa\u017cna dla obro\u0144c\u00f3w. Oni wiedz\u0105, \u017ce nie walcz\u0105 o puste domy, a o \u017cywych ludzi. My z kolei musimy sta\u0107 si\u0119 dla nich zapleczem, murem, podpor\u0105. Musimy czu\u0107 si\u0119 wa\u017cni, nawet je\u017celi g\u0142\u00f3wnym naszym zadaniem w tej chwili jest po prostu przetrwa\u0107.\u201d<\/span><\/p>\n Wojna w zadziwiaj\u0105cy spos\u00f3b jednoczy ludzi. Do Anny pisz\u0105 ludzie, z kt\u00f3rymi od d\u0142u\u017cszego czasu nie mia\u0142a kontaktu, oferuj\u0105 pomoc, przejmuj\u0105 si\u0119 jej losem. S\u0105siedzi patroluj\u0105 ulice, pilnuj\u0105 domu.<\/span><\/p>\n Najbardziej przera\u017ca Ann\u0119 obserwowacja dzieci w schronach. Jak\u00a0 bardzo s\u0105 zdezorientowane. Jak tul\u0105 si\u0119 do rodzic\u00f3w. Jak rodzice staraj\u0105 si\u0119 ich pociesza\u0107. Jak bawi\u0105 si\u0119 ze zwierz\u0119tami.<\/span><\/p>\n \u201eKiedy to widz\u0119, my\u015bl\u0119, \u017ce musimy przez to wszystko przej\u015b\u0107. A po wojnie krzycze\u0107 o tym horrorze na tyle g\u0142o\u015bno, \u017ceby si\u0119 nigdy nie powt\u00f3rzy\u0142. Marz\u0119 o napisaniu ksi\u0105\u017cki dla dzieci o tym mroku, \u017ceby nast\u0119pne pokolenia w swoim \u017cyciu nigdy na to nie pozwoli\u0142y.\u201d<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ania Gruwer ma 25 lat. Jest poetk\u0105, eseistk\u0105 i krytyczk\u0105. Urodzi\u0142a si\u0119 w Doniecku, ale kiedy w 2014 roku wybuch\u0142a wojna, jej rodzice przenie\u015bli si\u0119 do Charkowa i postanowili odbudowa\u0107 swoje \u017cycie w tym mie\u015bcie. Pierwszego dnia wiosny, 1 marca 2022, zacz\u0119\u0142o si\u0119 bombardowanie Charkowa. \u201cDzi\u015b, oko\u0142o \u00f3smej nad ranem, obudzi\u0142a mnie wyj\u0105tkowo g\u0142o\u015bna […]<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":241936,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","_links_to":"","_links_to_target":""},"categories":[83,67],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.warstoriesukraine.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/241999"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.warstoriesukraine.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.warstoriesukraine.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.warstoriesukraine.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.warstoriesukraine.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=241999"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.warstoriesukraine.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/241999\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":242000,"href":"https:\/\/www.warstoriesukraine.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/241999\/revisions\/242000"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.warstoriesukraine.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/241936"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.warstoriesukraine.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=241999"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.warstoriesukraine.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=241999"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.warstoriesukraine.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=241999"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}